تعيين اندازه طبيعي فواصل و قطعات الكتروكارديوگرام در گاوميش رودخانه‌اي خوزستان (Bubalus bubalis)

استفاده از الكتروكارديوگرافي يك روش تشخيصي مهم دررابطه با اختلالات قلبي مي باشد. بنابراين، استاندارد نمودن آن در انواع دام و حتي نژادهاي مختلف از يك گونه، ضروري خواهد بود، چرا كه ويژگي هاي مختلف نژادي مي تواند در پارامترهاي الكتروكارديوگرام تغييراتي را  ايجاد كند. يكي از پارامترهاي الكتروكارديوگرام، فواصل و قطعات آن است كه تعيين مقادير طبيعي آنها مي تواند به شناسايي اختلالات قلبيبه ويژه تشخيص آريتمي ها كمك كند. مطالعه حاضر با هدف تعيين اندازه طبيعي فواصل و قطعات الكتروكارديوگرام روي 100 رأس گاوميش رودخانه اي به ظاهر سالم صورت گرفت. به اين منظور گاوميش ها به دو گروه نر و ماده و بر اساس فرمول دنداني نيز به دو گروه سني كمتر و بيشتر از 2.5 سال تقسيم شدند. پس ازاخذ سابقهو معاينه باليني، ثبت الكتروكارديوگرام با استفاده از اشتقاق قاعده اي–رأسي و با بهره بردن از ليدII  دستگاه الكتروكارديوگراف و با سرعت 25 ميلي متر بر ثانيه و حساسيت 10 ميلي ولت بر دقيقه صورت گرفت. نتايج نشان داد كه ميانه±دامنه بين چاركي فواصل PR، Q-T و RRو قطعات PR، ST وTP بدون توجه به جنسيت و سن به ترتيب 0.03± 0.22، 0.04±0.36، 0.16±0.89، 12.02±0.0، 0.05±0.21 و 0.12±0.30 ثانيه بود. آزمون هاي آماري نشان دهنده وجود تفاوت معني دار در رابطه با فاصله P-R و قطعه P-R در بين دو گروه جنسي و نيز فاصله P-R، فاصله Q-T و قطعه P-R  در دو گروه سني بود (P 0/05).به نظر مي رسد كه عواملي مانند نژاد، اقليم و رفتارهاي گاوميش مي تواند روي پارامترهاي طبيعي الكتروكارديوگرام ازجمله فواصل و قطعات آن تاثير گذار باشد.