سرمايه اجتماعي و حق‎الزحمه حسابرسي

هدف: سرمايه اجتماعي گونه نوظهوري از سرمايه اقتصادي است كه موجب اعتماد متقابل افراد و همكاري‎هاي سودمند در فضاي كسب‎وكار شده و بدين ترتيب، رفتارهاي اقتصادي را به سوي رفاه جمعي سوق مي‎دهد. در بازار سرمايه، حق‎الزحمه حسابرسي تحت تأثير ريسك صاحبكار قرار مي‎گيرد، از اين ‎رو مي‌تواند شاخصي گويا براي اثربخشي اعتماد ايجاد شده از سرمايه اجتماعي در عرصه كسب‎وكار باشد. در اين رابطه، در پژوهش حاضر به بررسي اثر سرمايه اجتماعي صاحبكار بر حق‌الزحمه حسابرسي پرداخته شده است. روش: سرمايه اجتماعي در اين مطالعه شامل شاخص‎هاي شناختي (دين‎داري، ارزش‎هاي خانوادگي، جمع‎گرايي) و ساختاري (رابطه با ساير شركت‎ها و رابطه با دولت) است. نمونه پژوهش از 119 شركت پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طي سال‎هاي 1388 تا 1395 تشكيل شده و روش آزمون فرضيه‎ها، مدل رگرسيون چند متغيره در مجموعه داده‎هاي تركيبي است. يافته‎ها: نتايج پژوهش نشان داد كه سرمايه اجتماعي نشئت گرفته از دين‌داري، جمع‎گرايي و رابطه با ساير شركت‎ها، بر حق‌الزحمه حسابرسي اثر منفي و معناداري مي‎گذارد. با وجود اين، براي ساير شاخص‎هاي سرمايه اجتماعي، يعني ارزش‎هاي خانوادگي و رابطه با دولت، اثر معناداري مشاهده نشد. نتيجه‎گيري: سرمايه اجتماعي با آفرينش اعتماد، گرايش به همكاري و شكل‎دهي اقدامات جمعي براي دستيابي به هم‎افزايي‎هاي اقتصادي و اجتماعي، موجب نيل به رفتارهاي اقتصادي به‎سوي اهداف و منافع جمعي و اجتناب از رفتارهاي فرصت‎طلبانه در كسب‎وكار شده و اين مسئله به‎طور معناداري به كاهش حق‎الزحمه حسابرسي مي‎انجامد.