تبيين رفتاري تصميم‎گيري‎هاي مديريت در حوزه سرمايه‎گذاري در دارايي‎هاي نامشهود: آزمون فرضيه پاداش بر اساس رويكرد آزمايشگاهي

هدف: انتخاب رويه‎هاي حسابداري دارايي‎هاي نامشهود از سوي مديريت، شامل به هزينه منظور كردن يا سرمايه‎اي كردن مخارج توسعه دارايي‎هاي نامشهود، تحت تأثير عواملي است كه از آن جمله مي‎توان به ارتباط اين تصميم‎‎گيري با طرح پاداش مديريت اشاره كرد. هدف پژوهش حاضر، مطالعه عوامل تأثيرگذار بر تصميم‎گيري‎هاي مديريت در حوزه سرمايه‎گذاري در دارايي‎هاي نامشهود با تأكيد بر فرضيه پاداش است. روش: براي بررسي تأثير پاداش مديريت بر تصميمات سرمايه‎گذاري در حوزه دارايي نامشهود، از رويكرد آزمايشگاهي استفاده شد. جامعه آماري پژوهش، مديران، معاونان و اعضاي هيئت‌مديره شركت‌ها (سهامي عام و سهامي خاص) و افراد دانشگاهي داراي تجربۀ ‎كار هستند و در مجموع 195 نفر در پژوهش مشاركت داشته‎اند. يافته‎ها: نتايج به‎دست آمده نشان مي‎دهد تصميم‎گيري‎هاي مديريت تحت تأثير رويه‎هاي حسابداري قرار مي‎گيرد و مديريت رويه خريد دارايي نامشهود كه در آن مخارج سرمايه‎اي محسوب مي‎شود را بر رويه توسعه داخلي دارايي نامشهود و همچنين توسعه داخلي دارايي نامشهود همراه با افشاي اضافي كه در آنها مخارج به حساب هزينه دوره منظور مي‎شود، ترجيح مي‎دهد. ساير يافته‎هاي پژوهش نشان مي‎دهد تصميم‎گيري‎هاي مديريت تحت تأثير پاداش و همچنين هم‎افزايي ميان پاداش و رويه‎هاي حسابداري قرار نمي‎گيرد. نتيجه‎گيري: ترجيح رويه حسابداري سرمايه‎گذاري در دارايي نامشهود كه به سرمايه‎اي كردن مخارج منجر مي‎شود، نسبت به رويه‎هايي كه اين مخارج را به حساب هزينه دوره منظور مي‎كند، به اين معناست كه يا پاداش مديريت تحت تأثير سود قرار نمي‎گيرد (به بيان ديگر فضاي اجتماعي اجازه نمي‎دهد كه مديريت درصد مشخصي از سود را به‎عنوان پاداش دريافت كند)، يا مديريت منافع آتي را بر پاداش جاري ترجيح مي‎دهد.