تبيين جايگاه ادراك زيباشناسانه در تعالي ذهني يادگيرندگان و ارائه الگويي مفهومي براي برنامه درسي هنر

تقويت ادراك زيباشناسانه و تحقق ذهنيت فلسفي به‌عنوان دو هدف غايي نظام‌هاي آموزشي مورد واكاوي انديشمندان تربيتي مي‌باشند، اما نسبت ميان اين دو هدف در طراحي‌هاي آموزشي و برنامه‌ريزي‌هاي درسي مورد بازبيني نظري واقع نشده است. در اين مقاله نقش ادراك زيباشناسانه در تعالي نشان اولِ بعد جامعيتِ ذهنيت فلسفي آشكار شده و نيز ماهيت عناصر اصلي طراحي آموزشي در برنامه درسي هنر بر اساس نقش آشكارشده فوق تبيين گرديده است. براي اين منظور ابتدا ادراك زيباشناسانه و مراحل آن و محمل تحقق اين ادراك، يعني تربيت هنري تبيين شده، سپس ذهنيت فلسفي مورد تبيين قرار گرفته است. در ادامه به روش توصيفي تحليلي، روابط مفهومي و جغرافياي منطقي ميان ادراك زيباشناسانه و نشان اول بعد جامعيتِ ذهنيت فلسفي، كشف و تبيين گرديده است. اين پژوهش داراي جهان‌بيني ساختن گرايانه و راهبرد كيفي مي‌باشد. روش پژوهش، تحليلي و از نوع استعلايي فرارونده بوده و روش اسنادي براي جمع‌آوري اطلاعات برگزيده گرديده است. يافته‌ها و نتايج اين مقاله نشان داد كه يك شبكه مفهوميِ از پيش نايافته و جغرافياي منطقي كشف نشده، ميان ادراك زيباشناسانه و نشان اول بعد جامعيت ذهنيت فلسفي وجود دارد كه مي‌تواند زمينه‌اي براي برنامه‌ريزي درسي و طراحي آموزشي با رويكرد زيباشناختي باشد.