ضرورت‌هاي آموزش چندفرهنگي و واكاوي عناصر و مؤلفه‌هاي تعليم‌وتربيت چندفرهنگي

وجود تنوع نژادي، قومي، زباني، فرهنگي، در كشورهاي مختلف، نظام‌هاي تربيتي آن‌ها را متعهد نموده تا پاسخي درخور و شايسته به پديده تنوع و تكثر جوامع خود بدهند و به نحوي شايسته در برنامه آموزشي مورد توجه واقع شوند. تربيت چندفرهنگي، رويكردي است كه در پاسخ به تنوع و تكثر فرهنگي در يك جامعه و نظام تربيتي آن اتخاذ مي‌شود. اين مطالعه با هدف بررسي چيستي و دلايل توجه به برنامه درسي چند فرهنگي و شناسايي مؤلفه‌هاي آن انجام گرفت. روش پژوهش كيفي و از نوع تحليل محتوا بود. به‌منظور جمع‌آوري اطلاعات از همه منابع در دسترس در حوزه تعليم‌وتربيت چندفرهنگي موجود در كتابخانه چاپي و الكترونيك (پايگاه‌هاي اطلاعات علمي معتبر) استفاده شد و با به‌كارگيري نظام مقوله‌اي قياسي مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت. يافته‌هاي اين پژوهش ضمن مشخص كردن ضرورت‌هاي تعليم‌وتربيت چندفرهنگي (واقعيت‌هاي اجتماعي جامعه ايران، منزلت و كرامت انساني و لزوم احترام به فرهنگ همه انسان‌ها، فقدان آموزش چندفرهنگي در نظام تربيتي كنوني، جهاني‌شدن و الزامات آموزشي ناشي از آن، ضرورت‌هاي تربيتِ معلمان آشنا به آموزش چندفرهنگي) نشان داد كه توجه به برنامه درسي چندفرهنگي در آموزش، در شرايط كنوني جهاني و ملي يك ضرورت اجتناب‌ناپذير است و در پايان مؤلفه‌هاي آموزش چندفرهنگي مورد شناسايي قرار گرفتند كه به‌طور خلاصه مي‌توان موارد زير را اشاره نمود: آموزش ضد تبعيض نژادي، پذيرش تنوع و تكثر، همزيستي مسالمت‌آميز با گروه‌هاي ديگر، رعايت عدالت تربيتي، انعطاف در برنامه‌هاي درسي، تنوع در استفاده از روش‌هاي تدريس، تنوع در استفاده از مواد آموزشي، حق حفظ زبان‌هاي اقليت.