رهيافتي تطبيقي به «حس‌گرايي سلفي» و «حس‌گرايي تجربي»

هر مكتب فكري‌اي بر پايه‌ها و منابع معرفتي خاصي استوار است. سلفي‌گري به‌عنوان يك جريان فكري، داراي مباني معرفت‌شناسي خاصي مي‌باشد. حس‌گرايي و منحصر كردن معرفت در شناخت حسي و خيالي و نيز نقل‌گرايي برخاسته از حس‌گرايي از مهمترين شاخصه معرفت‌شناختي سلفيت است؛ چنان‌كه ابن‌تيميه بر آن پافشاري مي‌كند. از سوي ديگر، مكتب حس‌گرايي تجربي به‌عنوان يك پارادايم چيره در جهان غرب و نيز به‌عنوان رقيب جدي عقل‌گرايي، معرفت حسي را تنها سرچشمه معتبر شناخت دانسته و بر آن تأكيد مي‌ورزد. هر دو گرايش حس‌گرايي سلفي و تجربي، بر نفي و طرد عقل و برهان عقلي از ساحت معرفت بشري اتفاق نظر دارند. در اين پژوهش با رهيافتي تطبيقي، انديشه‌ها و ديدگاه‌هاي اين دو مكتب حس‌محور در سه ساحت «معرفت‌شناختي»، «هستي‌شناختي» و «انسان‌شناختي» مورد بررسي و نقد قرار مي‌گيرد.