توجيه اخلاق بر مبناي نظريه اعتباريات علامه طباطبايي

طبق تعريف سنتي، معرفت به «باور صادق موجّه تعريف» شده است. به‏رغم نقدهاي وارد بر اين تعريف، توافق نسبي درباره آن وجود دارد. توجيه كه يكي از اركان اين تعريف است، گاهي به‏معناي توجيه كل اخلاق به‏عنوان يك كل است و گاهي به‏معناي معيار صدق و اثبات گزاره‌هاي اخلاقي است. در اين مقاله، معناي دومِ توجيه مراد است و مي‏كوشيم معيار توجيه گزاره‏هاي اخلاقي را بر اساس نظريه اعتباريات علامه طباطبايي تبيين كنيم. بر اساس ديدگاه نگارنده، تنها مكاتب اخلاقي واقع‌گرا قادر به موجّه‌سازي گزاره‌هاي اخلاقي هستند. علامه طباطبايي هرچند گزاره‌هاي اخلاقي را اعتباري مي‌داند، درعين‏حال تأكيد مي‌كند كه اين اعتبار و قرارداد بر حقيقتي استوار است و آثار واقعي دارد، و همچنين تصريح مي‌كند كه برخي از اعتبارات، ثابت و نامتغيرند. بنابراين، ديدگاه ايشان در اخلاق، واقع‌گراست و به همين دليل، گزاره‌هاي اخلاقي بر اساس نظريه اعتباريات علامه توجيه‏پذير هستند.