زينت گرايي و جواني از منظر آيات قرآني

مطابق آيۀ: (اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياهُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَهٌ وَ تَفاخُرٌ بَينَكمْ وَ تَكاثُرٌ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ) (حديد:20)، برخي مفسران گرايش‌هاي پنج‌گانۀ، لعب، لهو، زينه، تفاخر و تكاثر را ازجمله عمده‌ترين گرايش‌هاي انساني برشمرده‌ و آن‌ها را با پنج دورۀ سنيِ حيات دنيوي انسان يعني كودكي، نوجواني، جواني، ميانسالي و كهن‌سالي مرتبط دانسته‌اند. در اين ميان گرايش «زينت» با دورۀ جواني، يعني بهار عمر و زيباترين فصل حيات دنيوي انسان، متناظر است. به لحاظ معناشناسي مطلق زيبايي، ازجمله معاني زينت است؛ و جوان كه به بيان قرآن، در اين دوره درنهايت قوّت و از سويي بالندگي و زيبايي جسماني است، خود مصداق تامّ زينت است. اين پژوهش درصدد تبيين اوصاف زينت‌گرايي از منظر آيات قرآن و تفاسير آن‌ها، و پيوند اين گرايش با شاخصه‌هاي دوران جواني از ديدگاه روانشناسي رشد است. مطابق آيات قرآني زينت‌گرايي محدود به بازۀ سني خاصي نيست، امّا با توجه به شاخصه‌هاي دوران جواني ظهور و پديداري اين گرايش مي‌تواند در اين ايّام باشد. از منظر قرآن زينت‌گرايي دوسويۀ مذمومِ خودنمايي و سويۀ ممدوح خود‌آرائي را در محدودۀ شريعت داراست. برترين زينت از ديدگاه قرآن زينت قلب، يعني ايمان است و جوانان آراسته به اين زينت در كلام وحي ستوده شده‌اند.