شناسايي و تحليل اصلي‌ترين مؤلفه‌هاي راهبردي تأثيرگذار در عدم موفقيت شركت‌هاي دانش‌بنيان در ايران (مطالعه موردي: پارك علم و فناوري كرمانشاه)

كشور ايران در تلاش است تا از اقتصاد نفتي فاصله گرفته و به اقتصاد دانش‌بنيان ورود كند. مكانيزم دولت براي توسعه اقتصاد دانش‌بنيان فعال‌كردن پارك‌هاي علم و فناوري و مراكز رشد بود، دولت با راه‌اندازي پارك‌هاي علم و فناوري سعي كرد تا دانشگاه را به صنعت نزديك كند و با حمايت از واحدهاي فناور نوپا، فناوري‌هاي جديد را در جامعه رشد دهد. هم اكنون بسياري از شركت‌هاي نوپا توانسته‌اند مراحل مختلف رشد را طي كنند و به توليد محصول و خدمات پيشرفته بپردازند. اما در اين بين با يك چالش راهبردي مواجه شده‌اند. اين چالش همانا مشكل شركت‌ها در زمينه فروش كالا و خدمات دانش‌بنيان است. اين پژوهش بر آن است كه عوامل چهارگانه‌اي بيش‌ترين تأثير را در ناتواني و شكست شركت‌ها در زمينه فروش، مبادله و تجاري‌سازي فناوري خود داشته‌اند. در اين پژوهش اين چالش‌ها مورد بحث و بررسي قرار گرفته‌اند و طي يك تحقيق ميداني به آزمون گذارده شده‌اند. نتايج نشان داد كه عدم موفقيت فن بازار، عدم دخالت دولت در فرايند تسهيل در مبادله فناوري، فقدان برند و بي‌اعتمادي صنايع، ارگان‌هاي دولتي و بازار به محصولات دانش‌بنيان بر عدم موفقيت شركت‌هاي دانش‌بنيان در زمينه مبادله و تجاري‌سازي فناوري تأثيرگذار است.