كاوشي در رجعت با تاكيد بر انحرافات شيخيه، بهائيت و احمد اسماعيل بصري

رجعت به معناي بازگشت تعدادي از اموات به كالبد گذشته خود و در زمان ظهور حضرت مهدي؟عج؟ مي‌باشد. شيعيان در گذر زمان به اين عنوان شناخته شده و اين امر از جمله تمايزات اماميه با اهل‌سنت و فرقه‌هايي شيعي مانند زيديه بوده است. درباره اثبات رجعت و ويژگي‌هاي آن مطالب بسيار نگارش گرديده و برخي از ياران اهل‌بيت؟عهم؟ همانند فضل بن شاذان دو كتاب در اين زمينه تدوين نموده‌اند. با اين همه، مفاهيم مرتبط با رجعت در گذر زمان مورد هجمه و انحراف قرار گرفته و در ميان مدعيان دروغين و فرق انحرافي تحريف ويژگي‌هاي رجعت را مشاهده مي‌كنيم. از جمله اين فرق مي‌توان به شيخيه، بهائيت و احمد اسماعيل بصري اشاره نمود. شيخ احمد احسايي در اصطلاح رجعت تصرف كرده و آن را به بازگشت افرادي در پايان حكومت حضرت مهدي؟عج؟ تفسيركرده و مكان آن را عالم هورقليا مي‌داند. بهائيت نيز در معناي رجعت تصرف كرده و آن را رجعت به مثل و صفت دانسته است. از طرف ديگر احمداسماعيل بصري، به تبعيت از شيخيه و بهائيت دو مفهوم گذشته را پذيرفته و افزون بر آن رجعت را پس از مرگ قائم بيست و چهارم ذكر مي‌كند. گرايش برخي از دينداران و طلاب حوزه علميه به اين آموزه‌هاي انحرافي و نياز به جمع نمودن شبهات اين فرق و ارائه‌ي پاسخي جديد و طرح مستنداتي نو، نگارنده را بر آن داشت تا با روش توصيفي _ تحليلي، انتقادي، به بررسي اين مسئله بپردازد. نتيجه تحقيق بر آن است كه برداشت‌هاي مذكور بدون دليل، خلاف روايات و براساس تأويلات ذوقي بوده و قابل اثبات نمي‌باشد