رفع عوامل غيبت ضرورت‌بخش تحقق ظهور

مقاله پيش رو به بحث زمينه‌سازي ظهور با رويكرد سلبي مي‌پردازد، پس از بيان مقدمه كه در آن دورنما و چشم‌انداز مقاله طراحي شده به بيان مفهوم‌شناسي ظهور و غيبت، و نسبت و نوع رابطه ميان آن دو مبادرت شده است در اين خصوص ابتدا به تبيين و تحليل نسبت‌هاي چهارگانه نظير تناقض، عدم و ملكه، تضاد و تضايف پرداخته و در نهايت بعد از بحث و بررسي به تناقضي بودن رابطه ميان ظهور و غيبت نظر داده مي‌شود و براساس قاعده و قانون تناقض كه در ظهور و غيبت جاري است رفع ظهور توجيه‌گر تحقق غيبت و رفع غيبت ضرورت‌بخش تحقق ظهور خواهد بود. در ادامه به طرح نظريه اصالة الظهور كه بيانگر اصلي بودن ظهور و فرعي بودن غيبت بوده همراه با دلايل توجيهي سه‌گانه تاريخ‌شناختي، ماهيت‌شناختي و كاركردشناختي اقدام خواهد شد و براساس اين نظريه، ظهور داراي اقتضاي دروني و دائمي بوده و در صورت رفع مانع (غيبت) بدون نياز به عوامل جديد و با همان عوامل اوليه به روند خويش ادامه مي‌دهد. پس نسبت تناقضي در ظهور و غيبت، و نظريه اصالة الظهور و وجود مقتضي در ظهور، همگي توجيه‌گر زمينه‌سازي با رويكرد سلبي مي‌باشند.