بررسي تطبيقي انديشه‌هاي زيبايي‌شناختي علامه محمدتقي جعفري و جان ديويي و استنتاج دلالت‌هاي آن در تعليم‌وتربيت

هدف اين پژوهش، مقايسه دلالت­ هاي تربيتي زيبايي­شناسي از ديدگاه جعفري و ديويي، به‌منظور دستيابي به فهمي عميق­تر نسبت به مقوله هنر و زيبايي و ابعاد مختلف تربيت زيبايي‌شناختي است. اين تحقيق، از نوع نظري بوده و در آن از روش‌هاي تحليل مفهومي، استنتاج و تطبيق، استفاده شده است. در اين پژوهش با بررسي و مقايسه زيبايي ­شناسي ازمنظر جعفري و ديويي، دلالت ­هاي تربيتي زيباي ي­شناسي، گردآوري و درنهايت، وجوه اشتراك و افتراق تربيت زيبايي­شناختي آنان مشخص شد. اين تحقيق براي دستيابي به اهداف خود اين سوال اساسي را مطرح مي‌كند كه وجوه اشتراك و افتراق دلالت ­هاي تربيتي زيبايي­شناسي از ديدگاه جعفري و جان ديويي كدامند؟ و به اين نتايج مي‌رسد كه هردو انديشمند، در پذيرش ضرورت تربيت زيبايي ­شناختي، نگاهي مشترك دارند. هردو در تعريف تربيت زيبايي‌شناختي، هنر را واجد زيبايي و تربيت زيبايي­ شناسي را گسترده­تر و دربردارنده تربيت هنري مي­دانند. ديويي براي تربيت زيبايي‌شناختي، هويتي فرا برنامه ­اي قائل است كه با اولويت­بخشي تربيت ديني و اخلاقي نسبت به تربيت زيبايي­ شناختي در نگاه جعفري، افتراق دارد. در بحث اهداف نيز، هردو، در هدف غايي مبتني‌ بر رشد ذائقه زيبايي­شناسي و اهداف واسطي: پرورش نوآوري، خلاقيت و خيال‌ورزي، اشتراك داشته، ولي درجهت رشد، با هم افتراق دارند. در بحث مربي، متربي و برنامه درسي با وجود اشتراكاتي در نظريات ايشان، مهم­ترين افتراق آنها در توجه به ارتباط انسان با خدا و مبدا و مقصد هستي است. در بحث روش تدريس نيز هردو، توجه به رغبت و نياز شاگرد و مبتني‌ بر كشف و جستجو‌ بودن روش ­ها اذعان دارند، ولي جعفري علاوه‌بر پرسش‌محوري، به روش­هايي كه ريشه در آيه‌اي‌ بودن هستي در نظر انسان­ها دارد، نيز توجه دارد.