تأملي در قاعده‌ «كل حادث تسبقه قوه‌ الوجود و ماده‌ تحملها»

التزام به قاعدة فلسفي «كل حادث تسبقه قوة الوجود و مادة تحملها» كه مستلزم استحالة خلق موجود حادث از عدم است، از سويي با ظاهر متون ديني ناسازگار مي‌نمايد و از سوي ديگر موجب ارائة تفسير بسيار غريبي از برخي معجزات منقول در قرآن كريم شده است. ازآنجاكه حمل متون ديني برخلاف ظاهر بدون دليل قطعي، در شرع مقدس اسلام جايز نيست، اين احتمال در ذهن شكل مي‌گيرد كه شايد قاعدة مذكور مبتني بر عقل صريح و نتيجة برهان عقلي تام نباشد. اهتمام به اين مطلب مهم، نويسنده را به اين نتيجه رهنمون ساخته كه نه‌تنها ادلة اين قاعده تام نيستند، بلكه بر فرض تماميت، بر نظرية كون و فساد مبتني‌‌اند؛ ولي نظرية حركت جوهري كه نزد محققان مقبول و مشهور است، نه‌تنها مصداقي براي موضوع اين قاعده باقي نمي‌گذارد، بلكه مستلزم استحالة مسبوقيت حادث زماني به ماده است! در نتيجه نيازي به حمل ظواهر متون ديني بر خلاف ظاهر و پذيرش تفسيرهاي غريب از معجزات نيست.