بررسي جايگاه تربيتي داستان حضرت نوح (ع) در مثنوي مولوي و انطباق آن با قرآن كريم

ارتباط عميق مثنوي مولوي با قرآن، در ميان آثار منظوم ادبيات فارسي بي نظير است. در مثنوي، حكايت‏هاي قرآنيِ زندگي پيامبران به ويژه داستان زندگي حضرت نوح (ع) كه سرشار از آموزه هاي تربيتي و تعليمي است، 49 بار به‌صورت مستقيم در 14 سوره بيان‌شده است. مولوي، تنها شاعر ادبيات فارسي است كه به نام همسر نوح اشاره كرده و گوشه اي از ناسازگاري هاي اين همسر را بيان نموده است. همچنين، او بر اساس آنچه در قرآن آمده، عناد و ناسازگاري كنعان، فرزند نوح را تشريح كرده است كه انسان هاي بسياري چون او به كوه ثروت و امور مادي پناه برده اند. بر اين اساس، مهم ترين پرسشي كه دراين‌باره مطرح است مباني تربيتي كردار نوح و همسر و فرزندش در مثنوي است كه مولوي بر اساس قرآن مطرح كرده است؛ زيرا اين مصائب نه‌تنها براي نوح پيامبر، بلكه براي بسياري از بزرگان دين و خانواده هاي مختلف در طول تاريخ تاكنون اتفاق افتاده است، علاوه بر اين، در كنار نعمت هاي ارزاني شده به ملت ها، امتحان و مجازات سركشان همچنان ادامه دارد.اين مقاله به شيوه ي توصيفي ـ تحليلي، ابعاد تكويني و تشريعي چالش هاي تربيتي زندگي فرزند نوح و همسرش را از منظر قرآن و ديدگاه روان شناختي در مثنوي مولوي بررسي كرده است. نتايج پژوهش گوياي آن است كه زمينه ي انحراف در رويكردهاي گوناگون تربيتي مادي (از قبيل وراثت، محيطِ خانواده، دوستان و جامعه) و معنوي (اراده و خودشيفتگي) براي خاندان نوح (ع) وجود داشته است.