رابطه باورهاي هوشي و بهزيستي مدرسه: نقش واسطه‌اي اميد

هدف: هدف از اين پژوهش بررسي نقش واسطه‌اي هيجان اميد در رابطه باورهاي هوشي و بهزيستي مدرسه در قالب يك مدل علي بود. روش: روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي و جامعه آماري تمامي دانش‌آموزان دوره متوسطه دوم شهرستان لردگان در سال تحصيلي 961395 به تعداد 3008 نفر بود كه با روش خوشه‌اي چندمرحله‌اي تعداد 456 نفر انتخاب شدند. براي گردآوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي نظريه تلويحي هوش (عبدالفتاح و يتس، 2006)، خرده مقياس هيجان اميد (پكران، گوئتز، تيتز و پري، 2005) و مقياس بهزيستي مدرسه (كاپلان و ماهر، 1999) استفاده شد. مدل پيشنهادي پژوهش با روش تحليل مسير و با استفاده از نرم‌افزارAMOS آزمون شد. يافته‌ها: يافته‌ها نشانگر اثر مستقيم باور هوشي افزايشي و ذاتي بر بهزيستي مدرسه بود. همچنين، هيجان اميد اثر مستقيم بر بهزيستي مدرسه نشان داد. علاوه بر اين، نتايج آزمون بوت استراپ حاكي از نقش واسطه‌اي هيجان اميد در رابطه بين باور هوشي افزايشي و بهزيستي مدرسه بود. نتيجه‌گيري: نتايج اين پژوهش بيانگر اهميت نقش هيجان اميد مبتني بر باور هوشي افزايشي در بهزيستي مدرسه است.