تأثير خودگويي بر خودكارآمدي و انگيزش تحصيلي

هدف: خودگويي نقش مهمي را در رابطه‌ي بين حوادث و هيجانات بازي مي‌كند. خودگويي به‌عنوان گفتگويي دروني تعريف مي‌شود كه ممكن است با صداي بلند و يا آهسته و بي‌صدا صورت گيرد و از طريق آن، فرد افكار و احساسات خود را تفسير كرده، ارزيابي‌ها و اعتقادات خود را تغيير مي‌دهد، به خود آموزش مي‌دهد يا خود را تقويت مي‌كند. هدف پژوهش، تعيين تأثير خودگويي بر خودكارآمدي و انگيزش تحصيلي دانش‌آموزان پسر پيش‌دانشگاهي بود. روش: جامعه‌ي آماري شامل كليه دانش‌آموزان پيش‌دانشگاهي است كه در سال تحصيلي 13951394 در شهر مهاباد مشغول به تحصيل مي‌باشند. به كمك روش نمونه‌گيري داوطلبانه، 45 نفر داوطلب شركت در پژوهش شدند و از طريق جايگزيني تصادفي، 22 نفر به‌عنوان گروه آزمايش و 23 نفر به‌عنوان گروه كنترل تعيين شدند. طرح با گروه كنترل نابرابر بود. قبل از اجراي آموزش پيش‌آزمون به عمل آمد و دانش‌آموزان گروه آزمايش به‌مدت 10 جلسه آموزش خودگويي دريافت كردند؛ در پايان آموزش، پس‌آزمون به عمل آمد. ابزارهاي اندازه‌گيري عبارت بودند از پرسشنامه‌ي انگيزش تحصيلي هارتر و آزمون خودكارآمدي عمومي شرر. يافته‌ها: داده‌ها به كمك كوواريانس چند متغيره و آزمون تعقيبي بن فروني تحليل شد. نتايج نشان داد كه خودگويي  بر افزايش خودكارآمدي (01/0)، انگيزش بيروني (05/0) و انگيزش دروني (01/0) دانش‌آموزان به‌طور معناداري مؤثر بوده است. نتيجه‌‌گيري: با توجه به يافته‌ها مي‌توان گفت براي افزايش خودكارآمدي و انگيزش تحصيلي، مي‌توان از خودگويي مثبت استفاده كرد.كليدواژگان: خودكارآمدي ، انگيزش تحصيلي، انگيزش دروني، انگيزش بيروني