ارتباط تورم و نااطميناني تورمي در ايران با تأكيد بر انتظارات عقلايي

تورم به عنوان يكي از متغيرهاي مهم اقتصادي در جوامع مختلف بسته به شرايط هر جامعه اي پيامدهاي خاص خود را دارد كه اين پيامدها مي توانند مثبت و يا منفي تلقي شوند، اما نااطميناني تورمي با ايجاد اختلال در تخصيص بهينه ي منابع و كاركرد سيستم قيمت ها هزينه هاي كلاني را بر بنگاه هاي اقتصادي تحميل مي كند و تصميمات و برنامه ريزي هاي مالي را مشكل مي سازد. لذا به جهت اهميت اين موضوع در اين مطالعه به مقايسه مدل هاي متقارن و نامتقارن واريانس ناهمساني شرطي در بررسي ارتباط بين نااطميناني تورمي و تورم در ايران طي دوره زماني 1369Q1-1394Q4 پرداخته شده است. در اين راستا نااطميناني تورمي با استفاده از مدل هاي ناهمساني واريانس شرطي خودرگرسيو متقارن GARCH و نامتقارن EGARCH و TGARCH محاسبه شده و نتايج هر سه مدل مقايسه گرديده است و در نهايت با استفاده از آزمون عليت گرنجري ارتباط بين تورم و نااطميناني تورمي تعيين شده است. مقايسه نااطميناني تورمي حاصل از سه روش نشان داد؛ EGARCH نوسانات را نسبت به روش TGARGH هموارتر مي كند و هنگامي كه شوك منفي است نااطميناني حاصل از GARCH بزرگتر از نااطميناني TGARGH مي باشد. نتايج عليت گرنجري نيز نشان داد جداي از روش محاسبه ي نااطميناني تورمي، افزايش تورم منجر به نااطميناني تورمي مي شود ولي نااطميناني باعث تورم نمي شود. بنابراين رابطه ي يك طرفه از تورم به نااطميناني تورمي وجود دارد. اين نشان مي دهد فرضيه ي فريدمن در مورد ايران صادق است اما فرضيه ارائه شده توسط كوكرمن و ملتزر رد مي گردد.