اسطوره پدر و پسر در رمان پدر بي جان و داستان رستم و سهراب از ديد روان شناسي فرويد

هدف از نگارش مقاله حاضر بررسي اسطوره پدر و پسر از ديدگاه فرويد در رمان پدر بي جان اثر دانلد بارتلمي و مقايسه آن با داستان رستم و سهراب در شاهنامه فردوسي است. براي نيل به اين منظور، نويسنده اين مقاله از روي كرد زيگموند فرويد درباره عقده اديپ در تحليل رابطه پدر و پسر در اين دو داستان سود جسته است. اين رابطه در دل خانواده شكل مي گيرد كه در رمان بارتلمي به خوبي ترسيم شده است. ابتدا به معرفي دانلد بارتلمي پرداخته مي شود. سپس عقده اديپ در ديد فرويد معرفي مي گردد تا بنيان نظري پژوهش فراهم شود. آن گاه، اين مفهوم در رمان پدر بي جان و داستان رستم و سهراب ارائه مي گردد كه در نهايت با بررسي هردو اثر از ديد روان شناسي فرويد مورد مطالعه قرار مي گيرد. نويسنده در اين مقاله بر آن است تا با تمركز بر اسطوره پدر و پسر از منظر روان شناسي فرويد، ماهيت اين اسطوره را با تكيه بر متن رمان و شاهنامه به تصوير كشد. اين پژوهش توصيفي تحليلي است و روش مطالعه نيز كتاب خانه اي.