بررسي رشد و تمايز سلول‏هاي بنيادي مزانشيمي ژله وارتون به استئوبلاست برروي نانو داربست‏هاي كامپوزيتي پلي كاپرو لاكتون (pcl)

هدف: هدف از اين مطالعه بررسي زيست سازگاري و تمايز سلول بنيادي مزانشيمي بند ناف انساني به استئوبلاست بر روي داربست­هاي پلي­كاپرولاكتون تهيه شده با روش الكتروريسندگي بوده كه تحت اصلاح سطحي با پلاسماي اكسيژن قرار گرفته است. مواد و روش‏ها: پس از جداسازي سلول‏هاي بنيادي مزانشيمي از بند ناف انساني آناليز فلوسايتومتري صورت گرفت. زيست سازگاري داربست به‏وسيله سنجش MTT مورد بررسي قرار گرفت. مورفولوژي و نحوه اتصال سلول ها بر سطح داربست به‏وسيله تصاوير ميكروسكوپ الكتروني نگاره مورد مطالعه قرار گرفت. همچنين زيست تخريب پذيري داربست با استفاده از روش كاهش وزن محاسبه شد. در نهايت براي بررسي تمايز سلول‏ها در سطح داربست، از محيط تمايز استئوژني استفاده شد و تمايز با رنگ آميزي آليزارين قرمز و RTPCR بررسي گرديد.. نتايج: نتايج نشان داد كه سلول‏ها نه تنها توانايي اتصال و تكثير مناسب تري را روي نانوداربست داشتند، بلكه به لحاظ ريخت شناسي نيز از شرايط طبيعي برخوردار بودند. داربست پلي كاپرولاكتون از زيست سازگاري بالايي برخوردار است و زيست تخريب پذيري آن تا روز پانزدهم با سرعت بيشتري در مقايسه با 15 روز بعدي انجام گرفت. همچنين نتايج رنگ آميزي آليزارين قرمز و RTPCR ميزان بالاي تمايز سلول بر روي داربست پلي كاپرولاكتون را نشان دادند. نتيجه‏گيري: نتايج به‏دست آمده از اين تحقيق پيشنهاد مي كند كه داربست هاي پلي كاپرولاكتون، پتانسيل استفاده به‏عنوان يك بيومتريال زيست سازگار را در كاربردهاي مهندسي بافت و تمايز استخوان دارا مي باشند.