تأثير آموزش الگوي شادكامي فوردايس بر نستوهي و سازگاري زناشويي زوجين نابارور

مقدمه: زوجين نابارور با مشكلات روانشناختي متعدد روبرو هستند. اين پژوهش شبه آزمايشي با هدف تأثير آموزش الگوي شادكامي فوردايس بر نستوهي و سازگاري زناشويي زوجين نابارور انجام شد. روش كار: جامعه آماري شامل زوجين فرهنگي نابارور قوچان و فاروج سال 1394 بود كه با نمونه گيري داوطلبانه، 20 زوج (40 نفر) به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (10 زوج) و كنترل (10 زوج) قرار گرفتند. زوجين گروه آزمايش، 14 جلسه گروهي (90 دقيقه) مداخله آموزشي شادكامي فوردايس را دريافت كردند. ابزارها شامل مقياس زمينه يابي ديدگاه هاي شخصي و مقياس سازگاري زناشويي اسپانير بود. يافته ها: نتايج تحليل واريانس اندازه گيري هاي مكرر و اثر تعاملي عامل زمان آزمون و گروه به طور جداگانه بر هر كدام از متغيرهاي وابسته (نستوهي و سازگاري زناشويي) معنادار بود (P 0.01) .همچنين، اثر عامل گروه و اثر زمان آزمون به طور جداگانه بر هر كدام از متغيرهاي وابسته معنادار مي باشد (P 0.01) . بنابراين، مي توان گفت كه آموزش الگوي شادكامي فوردايس بر نستوهي و سازگاري زناشويي به طور معني داري اثربخش بوده است. تفاوت ميانگين پيش آزمون و پس آزمون در اندازه گيري هر دو متغير وابسته معنادار بود (P 0.01) و اين معناداري به نفع پس آزمون بود. تفاوت ميانگين پس آزمون و آزمون پيگيري در هيچ كدام از متغيرهاي وابسته معنادار نبود (P 0/05). نتيجه گيري: از آنجا كه آموزش الگوي شادكامي فوردايس بر نستوهي و سازگاري زناشويي داراي اثر پايدار بود، اجراي اين روش را در بهبود زندگي زوجين نابارور در مراكز پرستاري ناباروري پيشنهاد مي كنيم.