شفاي مقدس در يونان و ايران باستان

درك جوامع كهن از درمان، درد، بيماري و مرگ با جوامع جديد تفاوت بنيادين دارد. ذهن درمان گران باستاني اغلب براي بيماري، درد و مرگ، منشاي فوق طبيعي قائل مي شد و براي درمان بيماري ها به طلسم، جادو، اوراد و ماوراءالطبيعه معطوف بود. پزشكي باستان نيز در درجه نخست براي بيماري اصالت ماورايي قائل بودند و بخش مهمي از فرآيند درمان، اعتقادي بود. در ذهنيت يوناني، بيماري مي تواند به مثابه انتقام يا در نتيجه رنجاندن خدايان يا نقض تابويي مقدس به وقوع بپيوندد. اهميت ديني و اسطوره هاي معطوف به بيماري، مرگ و درمان در ايران باستان نيز نشان از موقعيت هستي شناسانه آنها دارد. طبق باورهاي ايرانيان باستان، اهريمن عالم را با شر و بيماري به تباهي كشانده است. آفريده هاي اهريمني در بدن آدميان ماوا گرفته و خود را به صورت بيماري نشان مي دهند؛ پزشكي از منظر اينان منشاي اهورايي داشت و اوراد و دعاهايي (منثره) مخصوص براي طلب شفا و درمان به كار مي بردند. اين مقاله از اين منظر به بيماري و شفا در ميان ايرانيان و يونانيان مي پردازد.