دشتان (حيض) در دين زردشتي (بر پايه منابع فارسي) و مقايسه آن با فقه اماميه

دشتان (حيض) به عنوان نوعي وضعيت جسمي و روحي مختص زنان همواره با باورها و قوانين اجتماعي و ديني خاص مواجه بوده است. يكي از نيازهاي پژوهشي ميان رشته اي در حوزه مطالعات زنان و اديان، بررسي و مقايسه ديدگاه ها و مقررات مربوط به دشتان در اديان و مذاهب است. مثلا در دين زردشتي و اسلام (شيعه اماميه) احكام و موازين متعدد و الزام آوري درباره دشتان براي زنان وضع شده است. پرسش اينجا است كه: اين قوانين بر اساس چه نگاهي به زنان پديد آمده است؟ چه بايدها و نبايدهايي را بر زنان تحميل مي كند؟ و نكات مشترك و متفاوت آنها كدام است؟ مي توان گفت مقررات دشوار مربوط به پرهيزهاي زنان در ايام حيض و آداب مفصل تطهير پس از ايام حيض در دين زردشتي در قياس با احكام حيض و حائض در فقه اماميه بسيار فربه و پرشاخ و برگ است، هرچند امروزه به دليل تغيير شرايط و اقتضائات دنياي مدرن به قوت و شدت گذشته بدان ها عمل نمي شود. در اين جستار، در پي آنيم كه با روش توصيفي تحليلي و از طريق بررسي احكام و قواعد فقهي مرتبط با دشتان (حيض) در دين زردشتي و فقه اماميه كه در منابع فقهي زردشتي (به زبان فارسي) و مآخذ فقهي شيعه اماميه ذكر شده اند، چگونگي و چرايي آنها را تحليل و تبيين كنيم و از طريق مقايسه آنها با يكديگر، مشتركات و مفترقاتشان درباره حيض را برشمريم.