اثر پاكلوبوترازول بر برخي ويژگي هاي فيزيولوژيكي چمن برموداگراس تحت تنش خشكي

چمن به عنوان يكي از مهمترين گياهان پوششي در طراحي فضاي سبز داراي جايگاهي بارزي است. اين تحقيق به منظور بررسي اثر كند‌كننده رشد پاكلوبوترازول بر برخي ويژگي هاي فيزيولوژيكي چمن برموداگراس تحت تنش خشكي به صورت آزمايش فاكتوريل در قالب طرح كاملا تصادفي در 3 تكرار به اجرا در آمد. پاكلوبوترازول در مقادير صفر، 25، 50 و 75 ميلي‌گرم‌در‌ليتر و تنش خشكي در 4 سطح (آبياري بر اساس، 100، 80، 60 و 40 درصد ظرفيت مزرعه) تيمارهاي اين آزمايش را تشكيل دادند. براساس نتايج بيشترين مقدار پرولين مربوط به آبياري(۴۰ درصد ظرفيت مزرعه) و تيمار۵۰ و ۷۵ ميلي‌گرم‌بر‌ليتر پاكلوبوترازول مي‌باشد. چمن‌هايي كه در شرايط تنش خشكي متوسط ۶۰ درصد ظرفيت مزرعه قرار داشتند و توسط غلظت ۵۰ ميلي‌گرم‌بر‌ليتر پاكلوبوترازول تيمار شدند بيشترين ميزان قندهاي محلول را دارا بودند. كاربرد غلظت ۷۵ ميلي‌گرم‌بر‌ليتر پاكلوبوترازول باعث افزايش ميزان كلروفيل در چمن برموداگراس شد. چمن هايي كه در شرايط نرمال ۱۰۰ درصد ظرفيت مزرعه آبياري شدند و توسط غلظت‌هاي مختلف ۲۵، ۵۰ و ۷۵ ميلي‌گرم‌بر‌ليتر پاكلوبوترازول تيمار شدند بيشترين محتواي نسبي آب را دارا بودند. بيشترين نشت يوني در تيمار تنش خشكي شديد ۴۰ درصد ظرفيت مزرعه و عدم كاربرد پاكلوبوترازول مشاهده گرديد. در مجموع به منظور كاهش مصرف آب و يا بهبود وضعيت رشد چمن در شرايط كم آبي تيمار پاكلوبوترازول با غلظت ۵۰ ميلي‌گرم‌بر‌ليتر توصيه مي‌شود.