مدلسازي اثر خصوصيات فيزيكي حوزه آبخيز بر روي كيفيت آب هاي سطحي و تحليل عدم قطعيت با استفاده از شبيه ساز ي مونت كارلو

مدلسازي ارتباط بين ويژگي هاي فيزيكي و شاخص هاي كيفيت آب، نقش مهمي در مديريت يكپارچه حوزه آبخيز بازي مي‌كند. علاوه بر آن در فرآيند مدلسازي همواره نا اطميناني به‌طور ذاتي و اجتناب‌ناپذيري وجود دارد كه به سبب وجود عدم قطعيت و خطا در داده‌هاي ورودي مدل، پارامترها و ساختار مدل است؛ بنابراين به كميت درآوردن ميزان عدم قطعيت در خروجي مدل ها براي رسيدن به پيشبيني هاي مطمئن در مدلسازي امري اجتناب‌ناپذير است. در اين تحقيق از داده‌هاي كيفيت آب، كاربري/پوشش سرزمين، نقشه ي قابليت سرزمين و زمينشناسي مربوط به ايستگاه هاي هيدرومتري واقع در حوزه غربي درياي خزر استفاده شد. مدلسازي با استفاده از رگرسيون خطي با رهيافت گام‌به‌گام انجام شد و تحليل عدم قطعيت مدل ها نيز با شبيه سازي مونت‌كارلو بررسي شد. نتايج تحليل همبستگي و رگرسيون نشان داد تمامي اين شاخص‌ها داراي همبستگي قوي مثبت با انواع كاربري هاي انساني مانند كشاورزي و توسعه ي شهري هستند. اين نشان مي دهد كه يك افزايش در زمين هاي كشاورزي يا كاهش در مناطق جنگلي درنهايت منجر به افت كيفيت آب خواهد شد. نتايج شبيه‌سازي مونت‌كارلو نشان داد كه اگرچه ضريب تبيين برخي از مدل‌ها نسبتاً بالا است ولي احتمال توليد خروجي هاي منفي توسط مدل نيز بالاست. با توجه به اين واقعيت كه فقط مقادير مثبت را مي‌توان به متغيرهاي كيفيت آب نسبت داد. علاوه بر اين، ارزيابي بصري منحني هاي تابع توزيع تجمعي نشان داد كه مدل هاي Ca2+، Mg2+ و EC عدم قطعيت بالاتري از لحاظ پيشبيني در مقايسه با مدل Na+ دارند.