اثر نانوسلولوز بر رفتار فازي آميخته PS/PVME در نواحي دور از تركيب درصد بحراني

در اين مطالعه، اثر نانوسلولوز آب‌گريز بر رفتار فازي آميخته پلي‌استيرن (PS)پلي‌وينيل متيل اتر (PVME) در تركيب درصدهاي دور از ناحيه بحراني بررسي شده است. بدين منظور، آميخته‌‌هاي خالص PS/PVME با تركيب درصدهاي 10.90 و 40.60 با %2 نانوذرات بررسي شدند. براي مطالعه اثر نانوذرات بر دماي جدايي فاز، از آزمون‌‌ پويش دماي مدول دخيره (از ناحيه تك‌فاز تا دماهاي بيشتر از جدايي فاز) استفاده شد. براي مشاهده تغييرات شكل‌شناسي حين جدايي فاز نمونه‌ها از تصاوير ميكروسكوپي نوري استفاده شد. تصاوير TEM نشان مي‌دهد، حين جدايي فاز، نانوسلولوز آب‌گريز در فاز غني از PS قرار گرفته كه اين موضوع با پيش‌بيني رابطه ترموديناميكي پارامتر ترشدگي سازگار است. براي آميخته 10.90 PS/PVME جدايي فاز گرانروكشسان كنترل‌كننده جدايي فاز است. وجود نانوذرات باعث شد تا در دماهاي زياد، شبكه ايجاد شده از فاز پلي‌استيرن پايدار باشد. جدايي فاز براي آميخته 40.60 PS/PVME طبق سازوكار هسته‌گذاري و رشد است و با ادامه جدايي فاز اندازه قطره‌ها به‌‌طور شايان توجهي بزرگ‌تر شده و توزيع پهني از اندازه قطره‌ها مشاهده مي‌شود. افزايش دما موجب بيشترشدن بي‌تقارني ديناميكي شده و در نتيجه در دماهاي بيشتر تغيير سازوكار جدايي فاز از هسته‌گذاري و رشد به جدايي فاز گرانروكشسان مشاهده مي‌شود. وجود نانوذرات در فاز پلي‌استيرن هم‌راستا با افزايش دما موجب افزايش بي‌تقارني ديناميكي شده و در نتيجه از دماهاي كمتر جدايي فاز طبق سازوكار گرانروكشسان مشاهده مي‌شود.