مطالعات كودكي: مفاهيم، رويكردها و مسائل محوري

كودكي امروز در فرآيندي تاريخي و اجتماعي ماهيت متفاوتي يافته است. تنوع تجارب كودكان در ميدان‌هاي روزمره زندگي و نيز تنوع گفتمان‌ها و بازنمايي‌هاي شكل گرفته نسبت به آنها ضرورت به كارگيري منظري بين رشته اي را در فهم پويايي‌ها و پيچيدگي‌هاي اين پديده آشكار مي‌سازد. مقاله حاضر بدنبال ارائه شرحي از رويكردها و سنت‌هاي مؤثر بر توسعه حوزه مطالعات كودكي و مفاهيم، روش ها و مسائل محوري آنهاست. استدلال بر اين است كه ذخيره دانش آكادميك از كودكان در ايران با باز انديشي و تركيب خلاقانه در تجارب نظري و پژوهشي طيفي از رشته‌هاي علوم اجتماعي و انساني مانند روانشناسي، مردم شناسي، تاريخ، ادبيات، حقوق و جامعه شناسي مي‌تواند ظرفيت ايده آلي براي درك عميق تر كودكي به مثابه سازه اي مدرن فراهم ساخته و سنت بين رشته اي مطالعات كودكي را در خدمت سياستگذاري، ارتقاء كيفيت زندگي و تعامل بهتر با كودكان قرار دهد.