بررسي دلالت آيه هفتاد سوره يوسف بر «مصلحت‌گرايي» با تأكيد بر نقد شبهات

ازجمله شبهات مطرح در مورد دين اسلام، مصلحت‌گرايي مادي و سياسي در احكام دين است كه بر اساس آن، احكام دين اسلام پيرو منافع مادي و سياسي مي‌باشد. دراين‌باره به آيه هفتاد سوره يوسف استناد شده است؛ بااين‌بيان كه حضرت يوسف احكام شرعي و اخلاقي را قرباني منافع مادي و سياسي خود كرده، به برادرانش اتهام سرقت زده است. در مقاله حاضر كوشيده شده است با بررسي تفسيري آيه مذكور و نيز مباني فقهي و قرآني مصلحت به‌عنوان مهم‌ترين عنصر فقه سياسي شيعه، به شبهه يادشده پاسخ داده شود. حاصل پژوهش نشان مي‌دهد مصلحت در آيه يادشده، نه‌تنها بر ماديات و منافع سياسي مبتني نيست، بلكه امري ضابطه‌مند است كه مقتضاي عدالت و حكمت الهي بوده، با حفظ اصول اخلاقي، قوانين شرعي و ضوابط عقلي و هم‌سو با غايت الهي صورت گرفته است. انتساب سرقت حضرت يوسف به برادرانش نيز ازباب «توريه» و بيانگر صفت حقيقي آنهاست، نه اتهام