ارزيابي عملكرد رهيافت‌هاي برنامه‌ريزي ژنتيك و ماشين بردار پشتيبان در بازسازي داده‌هاي گمشده بارش

فقدان يا گسست در سري زماني داده‌هاي بارش در بسياري از ايستگاه‌هاي هواشناسي، يكي از محدوديت‌هاي اصلي در مطالعات اقليم‌شناسي و منابع آب است. در پژوهش حاضر از دو رهيافت هوشمند برنامه‌ريزي ژنتيك و ماشين بردار پشتيبان به منظور بازسازي داده‌هاي بارش ماهانه چهار ايستگاه باران‌سنجي واقع در استان همدان، در دوره آماري 1370 تا 1389 استفاده شد. خلاء آماري ابتدا به كمك اطلاعات يك ايستگاه، سپس دو ايستگاه و در نهايت داده‌هاي سه ايستگاه، بازسازي گرديد. نتايج نشان داد كه با افزايش حافظه و تعداد ايستگاه‌هاي دخيل در مرحله آموزش، عملكرد مدل‌ها بهبود مي‌يابد. همچنين رهيافت ماشين بردار پشتيبان در بازسازي داده‌هاي بارش ماهانه ايستگاه سرابي و مريانج به ترتيب با ريشه ميانگين مربعات خطا 12/9 و 11/4 ميلي‌متر و ضريب همبستگي 0/93 و 0/95 نسبت به روش برنامه‌ريزي ژنتيك با ريشه ميانگين مربعات خطاي 13 و 2/12 ميلي‌متر و ضريب همبستگي 0/93 و 0/95 از عملكرد بهتري برخوردار بوده است.