نخستين داستان‌هاي زنان ايراني در ژانر مطبوعات

نويسندگان زن ايراني نخستين تجربه­ هاي داستان­ نويسي خود را از روزنامه­ ها و مطبوعات آغاز كردند. اين پيش‌قراولان داستان مدرن فارسي در زمانه­اي زندگي مي­ كردند كه فرهنگ در حال عبور از وضعيت سنتي به مدرن بود. درست به همين علت داستان­هاي آنان ريشه ­اي در حكايت­ پردازي سنتي و شاخه ­اي در داستان­ نويسي مدرن دارد و آثار آنان از بهترين نمونه­ ها براي نشان ­دادن تحول نظام­ مند ژانرهاست. نخستين داستان­هاي زنان به سال‌هاي پيش از 1300 مربوط مي‌شود و بر اين اساس بايد آن­ها را در كنار جمال­ زاده، از پايه ­گذاران داستان كوتاه فارسي به‌شمار آورد. مسئله اين مقاله درست در همين نقطه شكل مي ­گيرد: چه ويژگي‌هايي در اين داستان­ها هست كه بر اساس آن‌ بتوان آن­ها را از حلقه­ هاي گذار از حكايت ­پردازي سنتي به داستان ­نويسي مدرن به‌شمار آورد؟ براي يافتن پاسخ بايد به برخي پرسش­هاي مقدماتي ديگر هم پاسخ داد؛ مثل اينكه داستان­هاي مذكور در چه بافتي نوشته شدند، نويسندگان آن­ها چه كساني بودند و چه نسبتي با گفتمان­ هاي معاصر داشتند؟ اين­ها پرسش­هاي فرعي و اصلي ما در مقاله حاضر خواهد بود.