داستان «موسي و شبان» نمونه‌اي عيني از تحقق امتزاج افق‌ها در تلقي گادامري

ادامر، بنياد فهم را امتزاج افق مفسر و افق متن مي­داند و بر اين اساس، به تبيين واقعه فهم و چگونگي آميزش افق­ ها مي­ پردازد. طُرفه اينكه تحقق چنين مفهومي را به­ طور عيني و مصداقي در داستان «موسي و شبان» در مثنوي شاهد هستيم. مولانا كه كانون فهم خود را از خدا، آميزش افق اهل تشبيه و اهل تنزيه قرار مي­دهد، براي تعليم و عينيت­ بخشي به چنين تلقي و تفسيري، داستان «موسي و شبان» را مي­ آفريند. در اين داستان، موسي و شبان به‌مثابه مفسري، تلقي خاصي از خدا دارند كه متأثر از كتاب و سنت و با توجه به موقعيت هرمنوتيكي آن‌هاست؛ چنان­كه در آغاز داستان، خداشناسي موسي در قالب اهل شريعت و تنزيه ظاهر مي‌شود و در مقابل، تجربه و درك شبان از خدا متناسب با تلقي اهل تشبيه آشكار مي­گردد. اين‌چنين در آغاز داستان، موسي و شبان هريك در افق خود محصورند. اما در ادامه از طرفي مواجهه مؤاخذه­ گرايانه موسي با شبان و از سوي ديگر عتاب خداوند با موسي، هم شبان و هم موسي را در موقعيت هرمنوتيكي تازه­اي قرار مي­دهد؛ به‌گونه­ اي كه هر دو درنهايت جمع دو افق تشبيه و تنزيه را به حقيقت نزديك­تر مي­ يابند.