بررسي امكان افزايش دقت تخصيص نياز آبي در تهيه مدل شبيه‌سازي هيدروليكي شبكه آب

تخمين نياز آبي يكي از عوامل اساسي ايجاد خطا حين تهيه مدل‌هاي شبيه‌سازي هيدروليكي شبكه آب است. روش‌هاي مختلفي براي اين منظور وجود دارد كه هر كدام محدوديت‌ها و مزايايي دارند. اگر اطلاعات GIS مصرف مشتركان موجود نباشد، مي‌توان از روش‌هاي معمول مانند تيسن يا روش توزيع نياز آبي بر اساس طول لوله در تخمين نياز آبي شبكه استفاده كرد و اگر اين اطلاعات ناقص باشد، مي‌توان از روش‌هاي تركيبي بهره برد. در اين پژوهش روش تركيبي SAWDDC براي تخصيص مكاني نياز آبي شبكه با استفاده از اطلاعات اكسلي مصرف مشتركان پيشنهاد شد كه در آن، مصارف بر اساس آدرس، گروه‌بندي شده و مصارف هر گروه به نزديك‌ترين لوله اختصاص يافت. نتايج شبيه‌سازي مدل WaterGEMS با استفاده از اين روش و روش‌هاي تيسن و LDM پس از واسنجي، با مقدار اندازه‌گيري شده در شبكه توزيع آب پهنه I1 شهر مشهد مقايسه شد. مقدار RMSE بين مقدار اندازه‌گيري شده و شبيه‌سازي شده فشار در روش‌‌هاي تيسن، SAWDDC و LDM به‌ترتيب 2.3، 0.9 و 1.4 تعيين شد كه نشان مي‌دهد در صورت وجود اطلاعات ناقص مصرف مشتركان و زمان كافي براي استفاده از آنها، روش SAWDDC دقت شبيه‌سازي را افزايش مي‌دهد و اگر اين اطلاعات موجود نباشد، روش LDM از روش تيسن دقيق‌تر است.