بازخواني مباني فلسفي سياست‌پردازي با تأكيد بر مسئله عفاف و حجاب

مباني فلسفي پذيرفته‌شده از سوي سياست‌پژوهان و سياست‌گذاران در باب طبيعت انسان و جامعه و چيستي ارزش‌ها به طور اجتناب‌ناپذير در جريان سياست‌پردازي و سياست‌گذاري دخالت مي‌كنند؛ گرچه به آنها تصريح يا حتي التفات نشود. اين مقاله با رويكردي عقلاني – اجتهادي به بازخواني مهم‌ترين مباني فلسفي مؤثر بر سياست‌پردازي عفاف و حجاب پرداخته و كوشيده است به اين پرسش پاسخ دهد كه سياست‌هاي عفاف و حجاب در جمهوري اسلامي ايران بايد بر پايه كدام مباني فلسفي استوار شوند؟ بر اساس نتايج تحقيق، نظام اسلامي بايد سياست‌هاي خود در اين زمينه را بر مباني هفت‌گانه فطرت‌گرايي، اراده‌گرايي، تفاوت‌گرايي ايماني و شخصيتي، طبيعت‌گرايي در تفاوت‌هاي جنسي (مباني انسان‌شناختي)، تلفيق فردگرايي و كل‌گرايي، قانونمندي جامعه (مباني هستي‌شناختي اجتماعي) و مطلق‌گرايي ارزشي (مبناي ارزش‌شناختي) استوار كند..