اثر دور مختلف آبياري بر توزيع مجدد ماده خشك و عملكرد دانه ژنوتيپ هاي برنج در شمال خوزستان

به منظور بررسي اثر رژيم‌هاي مختلف آبياري بر مقدار، راندمان و سهم توزيج مجدد برگ، ساقه، پانيكول و كل ژنوتيپهاي برنج، آزمايشي به صورت كرت‌هاي يك‌بار خرد شده، در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي با سه تكرار به مدت دو سال (1393 و 1394) اجرا شد. تيمارهاي آزمايشي شامل، چهار رژيم آبياري (1، 3، 5 و 7 روزه) و 12 ژنوتيپ برنج كه به ترتيب در كرت‌هاي اصلي و فرعي قرار گرقتند بودند. نتايج تجزيه مركب نشان داد كليه صفات مزبور در بين رژيم‌هاي مختلف آبياري، ژنوتيپ و برهم‌كنش دوعامل داراي تفاوت معني‌داري در سطح پنج درصد در صفت راندمان توزيع مجدد كل در بين رژيم‌هاي مختلف آبياري و يك درصد براي ساير سطوح و صفات بودند و تنها در برهم‌كنش دوعامل رژيمآبياري و ژنوتيپ توزيع مجدد كل تفاوت معني‌داري از لحاظ آماري مشاهده نشد. مقدار توزيع مجدد به غير از برگ كه از رژيم بياري غرقاب به سمت تناوب سه روزه كاهش داشت ساير اندام‌ها و كل اين روند تا افزايشي و سپس با افزايش فواصل آبياري رو به كاهش، با توجه كاهش ماده خشك اندام‌ها، رفت. در راندمان توزيع مجدد نيز به غير از برگ كه از رژيم آبياري غرقاب تا رژيم آبياري با تناوب پنج روز روند كاهشي و سپس در تناوب آبياري هفت روز افزايشي را طي كرد در راندمان توزيع مجدد ساقه و كل اين روند حالت عكس داشت. در سهم توزيع مجدد نيز سهم برگ در رژيم آبياري با تناوب سه روزه كاهش و پس از آن با افزايش و كاهش آبياري افزايش يافت.