نقش آموزش‌هاي‌ترويجي بر پذيرش كشت توأم برنج و ماهي در استان گيلان

نظام ترويج به عنوان اولين ابزار انتقال فناوري هاي نوين و انتشار اطلاعات در بخش كشاورزي نقش مهمي را در فرآيند توسعه، ايفا مي نمايد. يكي از برنامه هاي اصلي ترويج، اجراي كلاس هاي آموزشي، جهت افزايش آگاهي، دانش و مهارت و كارايي بهره برداران است. هدف اين پژوهش بررسي نقش آموزش هاي ترويجي بر پذيرش كشت توأم برنج و ماهي در استان گيلان مي باشد. اين تحقيق از نوع پيمايشي و جامعه آماري آن دو گروه از شالي كاران استان گيلان هستند. گروه اول كشاورزان شالي كاري كه به كشت شالي مي پردازند و گروه دوم كه علاوه بر كشت شالي در مزارع خود ماهي نيز پرورش مي دهند. حجم نمونه با استفاده از فرمول كوكران، براي گروه اول 100 نفر و براي گروه دوم 135نفر مشخص گرديد. به منظور جمع آوري داده ها از پرسشنامه استفاده شد. براي سنجش اعتبار پرسشنامه از آزمون كرونباخ استفاده و مقدار 0/86 به دست آمد. نتايج تحقيق نشان مي دهد كه بين ويژگي هاي فردي (سن، تعداد خانوار، سابقه كار و مالكيت زمين زراعي)، با پذيرش كشت توأم برنج و ماهي رابطه معني داري وجود ندارد. ولي بين ميزان سطح تحصيلات، شركت در دوره هاي آموزشيترويجي، تمايل به كشت توام و دانش آبزي پروري با پذيرش كشت توأم رابطه معني داري وجود دارد.