رابطه تعاوني‌هاي توليد روستايي با پايداري اجتماعي و اقتصادي جوامع روستايي استان گيلان

با توجه به نقش و اهميت تعاوني‌هاي توليد روستايي در پايداري اجتماعي و اقتصادي جوامع روستايي، هدف كلي پژوهش حاضر بررسي اين نقش در روستاهاي استان گيلان بود. داده‌هاي موردنياز اين تحقيقِ توصيفي همبستگي با به‌كارگيري پرسش‏نامه، از 184 شالي‌كار عضو و غيرعضو تعاوني، كه با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي انتخاب شدند، گردآوري شد. روايي پرسش‏نامه توسط پانل متخصصان و تحليل عاملي اكتشافي و پايايي آن از طريق آزمون آلفاي كرونباخ تأييد گرديد. پايايي كل مقياس پايداري اجتماعي و اقتصادي به ترتيب برابر با 0.860 و 0.641 محاسبه شد. يافته‌هاي تحقيق نشان داد كه بيش از نيمي از شالي‌كاران عضو و غيرعضو از نظر سطح پايداري اقتصادي (56 درصد)، پايداري اجتماعي (58.2 درصد) و پايداري كل (72.3 درصد) در سطح نيمه‌پايدار قرار دارند. همچنين اغلب متغيرهاي ويژگي‌هاي ساختاري و نيمي از متغيرهاي ويژگي‌هاي مالي تعاوني‌هاي توليد با هر دو بعد پايداري اقتصادي و اجتماعي داراي رابطه مثبت و معني‌دارند، اما رابطه ميان ويژگي‌هاي مديريتي تعاوني‌هاي توليد با پايداري اقتصادي و اجتماعي به لحاظ آماري معني‌دار نبود. ميان اعضاي تعاوني‌هاي توليد روستايي و غيراعضا نيز از نظر پايداري اقتصادي تفاوت معني‌داري وجود دارد، درحالي‌كه به لحاظ پايداري اجتماعي تفاوتي بين اين دو گروه مشاهده نشد.