تحليل نيازهاي اطلاعاتي زنان روستايي جهت مديريت پايدار منابع طبيعي (مطالعه موردي در حوزه آبخيز قزل تپه استان زنجان)

زنان روستايي ارتباطي مستقيم و تنگاتنگ با منابع طبيعي و محيط‌ زيست اطرافشان دارند و با توجه به شيوه هاي معيشت خانوارشان،مي‏ توانند بر اين منابع تأثير متقابل گذارند. نقش دانش زنان روستايي در مديريت جامع و پايدار حوزه هاي آبخيز بسيار چشمگير است. پژوهش حاضر به شناخت نيازهاي اطلاعاتي زنان روستايي جهت مديريت پايدار منابع طبيعي حوزه آبخيز قزل تپه در استان زنجان مي ‏پردازد. رويكرد مورد استفاده در پژوهش، كيفي مي باشد و از روش‌شناسي مطالعه موردي و فنون ارزيابي سريع روستايي استفاده شده است. نتايج حاصل از پژوهش نشان داد زنان روستايي از طريق راهبردهاي معيشت كشاورزي و غير كشاورزي در تأمين معيشت خانوارشان مؤثر بودند. آناندر زمينه‏ ي‏ برداشت و فرآوري محصولات باغي و لبني، بافت فرش با طرح‌هاي روز، فرصت هاي جديد اشتغال غير‏كشاورزي، اشتغال در فعاليت هاي نوين كشاورزي، روش هاي مختلف حفاظت و احياي منابع طبيعي و محيط‌ زيست و سطح سواد، نياز به كسب اطلاعات و تقويت آگاهي و مهارت داشتند. همچنين لازم بود نگرش زيست‌محيطي آنان در زمينه‏ ي‏ مديريت مناسب پسماندهاي روستايي بهبود يابد. فراگير نبودن ضعف جسماني بين زنان روستايي ظرفيت مناسبي را فراهم نموده است تا با بهره ‏گيري از نيروي انساني كافي و برخوردار از سلامت جسماني، زمينه افزايش ساير ظرفيت هاي آنان فراهم گردد. اين نيازها ضرورت دانش ‏افزايي زنان در زمينه ‏‏هاي مذكور و فراهم نمودن شرايط لازم براي ايجاد و تقويت مهار ت هاي لازم را نشان مي دهد.