نقش ميانجي انطباق ‏پذيري مسير شغلي و خودكارآمدي كارآفرينانه در رابطه بين ويژگي‌هاي شخصيتي و قصد كارآفرينانه

بر اساس نظريه‌هاي سازه‌گرايي مسير شغلي، رفتار برنامه‌ريزي شده و تحقيقات پيشين، هدف اصلي پژوهش حاضر بررسي نقش ميانجي انطباق‌پذيري مسير شغلي و خودكارآمدي كارآفرينانه بين ويژگي‌هاي شخصيتي و قصد كارآفرينانه بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل 1300 نفر از دانشجويان سال سوم و آخر كارشناسي رشته‌هاي كشاورزي دانشگاه‌هاي بوعلي سينا و اراك بود كه با توجه به جدول كرجسي و مورگان، تعداد 341 نفر از آن‌ها به‌عنوان نمونه آماري به روش نمونه‌گيري طبقه‌اي متناسب انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‌ها پرسشنامه بود. روايي ظاهري و محتوايي پرسشنامه با نظر متخصصان و پايايي آن نيز از طريق برآورد مدل اندازه‌گيري و ضريب آلفاي كرونباخ ارزيابي و تأييد شد. داده‌هاي پژوهش با استفاده از روش مدل‌‌سازي معادلات ساختاري با رويكرد حداقل مربعات جزئي و با كمك نرم‌افزار SmartPLS 3.0 تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان داد كه خودكارآمدي كارآفرينانه رابطه بين انطباق‌پذيري مسير شغلي و ويژگي‌هاي شخصيتي (تجربه‌پذيري و وظيفه‌شناسي) با قصد كارآفرينانه را به‌طور كامل ميانجي‌گري مي‌كند. نتايج همچنين بيانگر رابطه‌ي معني‌دار ويژگي‌هاي شخصيتي با انطباق‌پذيري مسير شغلي بودند، اما تأثير مستقيم اين ويژگي‌ها و انطباق‌پذيري مسير شغلي بر قصد كارآفرينانه تأييد نشد. مي‌توان از اين نتايج در توسعه سطح خودكارآمدي و قصد كارآفرينانه‌ي دانشجويان استفاده نمود.