سكوت و حذف روايي و پيوند آن با شيوۀ روايتگري، فرم و شگردهاي روايي در رمان رود راوي

روايت به مثابه يك گفتمان، از بخش‌هاي ناگفته و گفته‌شده تشكيل شده است. ناگفته‌ها‌ يا سكوت‌ها‌، به حذف‌ها، غياب‌ها، گسست‌ها يا خلاءهاي معنادار و دلالت‌مند در روايت اشاره دارد. در مباحث روايت‌شناسي ساختگرا، به سكوت روايي كمتر پرداخته شده است. با اين حال برخي از مباحث روايت‌شناسي با مفهوم سكوت و حذف روايي پيوندي تنگاتنگ دارند. در اين پژوهش، با روشي مبنايي‌تحليلي و با بهره‌گيري از مباحث روايت‌شناسي، رمان پيچيدۀ رود راوي از منظر سكوت روايي تحليل شده است. در تحليل رمان، از برخي مباحث روايت‌شناسي‌ مانند شيوۀ روايتگري، ميزان اعتماد‌پذيري‌ راوي، طيف حضور راوي در داستان، انواع فاصله، شيوه‌هاي اطلاع‌رساني و نوسان در آن‌ها، انگيزۀ راوي، روايت باواسطه يا چندلايه، مبحث ديرش و نيز مفهوم فرم‌ بهره گرفته شده و پيوند آن‌ها در اين رمان با سكوت و حذف روايي واكاوي شده است. راوي فريب‌كار اين رمان، در جهت انگيزۀ روايي خود، شگردهاي روايي مختلفي را به كار مي‌گيرد يا ايجاد مي‌كند تا حذف‌ها و سكوت‌هاي روايت را بپوشاند يا موجه جلوه دهد و وجوه اعتماد‌ناپذيري خود را پنهان كند.