توليد فضاهاي همگاني معاشرت پذير در محله؛ بافت مياني شهر تهران

اهميت فضاهاي معاشرت‌پذير توليدشده از سوي مردم در برابر فضاهاي از پيش طراحي و برنامه‌ريزي‌شده، نظير پارك‌ها و كافه‌ها، در عرضة فرصت‌هاي جديد معاشرت و پاسخ‌دهي به مجموعة متنوعي از نيازهاي مردم آشكار مي‌شود. در اين پژوهش كيفي، با استفاده از روش‌هاي مردم‌نگارانه، فضاهاي معاشرت‌پذير همگاني شناسايي و با نزديكي بيشتر دانش جامعه‌شناسي شهري و طراحي شهري به توصيف كاراكترهاي فيزيكي محيط مصنوع و حالات اجتماعي تسهيل‌كنندة تعاملات اجتماعي در بستر زندگي روزمرة مردم پرداخته شده است. با عنوان نمونة موردي پژوهش، خيابان اصلي محلة گيشا، جايي كه زندگي روزمرة ساكنين با آن پيوند دارد، با قابليت بستري براي گروه وسيعي از حالات و رفتارهاي اجتماعي، مطالعه شده است. داده‌هاي پژوهش ابتدا با تكيه بر دستاورد‌هاي مشاهدة مستقيم، نقشه‌هاي رفتاري، مشاهدة مشاركتي، و سپس با مصاحبه‌هاي عميق گروهي شامل چهار گروه پنج‌نفره و ده مصاحبة فردي گردآوري شده است. تحليل‌هاي توصيفي از دستاوردهاي اين پژوهش، از شكل‌گيري فضاهاي معاشرت‌پذير در لبه‌ها، آستانه‌ها، و تجهيزات شهري در خيابان محله خبر مي‌دهد و با عرضة 5 مضمون اصلي، شامل در مركز محله بودن، جستجو در محيط، راهبرد خلاقانه، تعليق هنجاري، و لذت تعامل با ديگران، نحوة توليد اين فضاها براي كشف و مناسب‌سازي از سوي مردم تفسير مي‌شود.