تأثير بيداريِ صبحگاهان در پيشگيري از سكته قلبي از منظر پزشكي، قرآن و سنت

در حال حاضر بيماري¬هاي غيرواگير، بخش عمده بيماري¬ها را به خصوص در كشورهاي در حال توسعه تشكيل مي¬دهند. در اين ميان، بيماري¬هاي قلبي عروقي و از جمله سكته¬هاي قلبي بيشتر هستند و در ايران رتبه¬ اول مرگ و مير را به خود اختصاص داده است. توجه به توصيه¬هاي الهي و فرمايشات معصومين با داشتن سبك زندگي سالم بر اساس آيات و روايات منشأ پيشگيري از بيماري¬ها و از جمله مشكلات قلبي است. مطالعه حاضر يك مطالعه مروري، توصيفي ـ تحليلي و كتابخانه¬اي ـ اسنادي با كمك مطالعات ميان¬رشته¬اي قرآن و بهداشت و سلامت است كه با استفاده از مرورگرهاي Google، Google scholar، SID و Magiran انجام شده است. عوامل متعددي هم‌چون قند خون بالا، پُر فشاري خون، اختلالات ژنتيكي، اضافه وزن، كم¬تحركي و شيوه زندگي ناسالم در افزايش بروز سكته قلبي نقش دارند. هم‌چنين بين الگوي خواب با ميزان بروز سكته قلبي ارتباط وجود دارد و بر اساس خلقت الهي و توصيه¬هاي اسلام در قرآن و روايات با نظم دروني بدن انسان در هنگام صبح به ويژه در مرحله آخر خواب، براي پيشگيري از خطر سكته قلبي، بيداري بين¬الطلوعين، بسيار كارگشاست. براي پيشگيري از ابتلاء و بروز سكته قلبي، علاوه بر تغيير سبك زندگي در الگوهايي هم‌چون تغذيه، الگوي خواب مناسب لازم است و با بيداري بين¬الطلوعين حمله¬هاي قلبي به حداقل ممكن مي¬تواند كاهش يابد.