قرباني در قرآن و اوستا

فلسفه آفرينش انسان، عبادت خداوند است و از كهن‌ترين عبادات مشتركه مهاديان، قرباني است. در قرآن كريم قرباني از زمان حضرت آدم شروع شده است و به صورت يكي از واجبات ديني و جزء مناسك حج به‌شمار مي‌رود. چگونگي حيوان مورد نظر و شرايط ذبح شرعي در قرآن بيان شده است. در ايران باستان نيز قرباني از قبل و در زمان زردشت وجود داشت و بعد از آن ممنوع شد و بيشتر به صورت پيشكشي مطرح شده است. در اوستا از افراد زيادي نام برده شده كهبراي رسيدن به خواسته خود قرباني‌هاي فراواني را پيشكش كردند. زردشتيان معتقدند كه بر هر انساني بايسته است كه در طول سال در شش گاه پنج روزه (چهره گاهان بار) از ديگراندستگيري نمايند. اين مقاله با روش تطبيقي به واژه‌شناسي قرباني، قرباني در اوستا، قرباني در قرآن و اشتراكات و افتراقات اين دو كتاب پرداخته است.