عدالت بين‌نسلي در استفاده از ذخاير طبيعي از نگاه آيات و روايات

ذخاير طبيعي توسط خداوند براي استفاده انسان در عالم طبيعت به وديعه گذاشته شده است. اين منابع به ميزان بسيار محدودي در اختيار ما هستند و با استفاده كردن به اتمام مي‌رسند. سوال پيش رو اين است كه نسل‌هاي بعد از ما چه نسبتي با اين منابع دارند؟ از منظرهاي مختلفي مي‌توان به اين پرسش پاسخ داد، ما در اين مقاله قصد داريم با مراجعه به منابع احكام به پاسخ اين سوال بپردازيم. اين منابع استفاده از ذخاير طبيعي را حق مسلّم همه انسان‌ها مي‌داند و عدالت اقتضا مي‌كند كه حق نسل‌هاي آتي نسبت به اين ذخاير به رسميّت شناخته شود. راه حل منصفانه‌اي كه به نظر مي‌رسد اين است كه نسل حاضر در استفاده از منابع زياده‌روي نكنند و در قبال استفاده از اين منابع، سرمايه‌هايي از نوع ديگر ايجاد كنند تا در اختيار نسل‌هاي بعدي قرار گيرد.