بررسي تطبيقي رابطۀ معناي زندگي با فطرت از نگاه علامه طباطبايي و كركگور

انسان جديد، به علل گوناگوني همچون پيشرفت‌هاي علمي و فلسفي، ضعف مراجع ديني (يهودي و مسيحي) در پاسخ‌گويي به نيازهاي فكري و عملي او، رفتار نامناسب كليسا با اهل انديشه و رشد فزايندۀ سرمايه‌داري و مصرف‌گرايي، دچار بحران تعبد‌گريزي و آزادي‌خواهي شده است. پوچي و بي‌معنايي و به دنبال آن، اندوه، دلهره و نوميدي در زندگي فردي از يك‌سو و ناامني و بي‌عدالتي در زندگي اجتماعي و جهاني از سوي ديگر، پيامدهاي گريزناپذير تعبد‌گريزي و آزادي‌خواهي بوده‌اند. در اين ميان، آنچه مغفول مانده، ساختار ماهوي و فطري در انسان است. انسان جديد، ماهيت و فطرت را انكار كرد تا با پشت‌كردن به سنّت، به آزادي در فكر و عمل دست يابد. در اين مقاله تلاش شده است تا راه رهايي از بحرانِ پوچي و بي‌معنايي از نگاه علامه طباطبايي كه مدافع ساختار ماهوي و فطري در انسان است و از نگاه سورن كركگور كه مخالف اين ساختار است و مواضعي ناسازگار دارد، با روش فلسفي و كلامي و با بررسي تطبيقي، ارزيابي و تحليل شود.