نمود كمال‌طلبي انسان در زبان با تأكيد بر زبان عبري و زبان فارسي

انسان ذاتاً كمال‌طلب است. وسواس در گزينش واژه‌ها و كاربرد هدفمند آنها و توصيه و تأكيد متون تعليمي و اخلاقي بر سخن نكو تجلي كمال‌طلبي انسان در زبان، و نشانه پيوند حُسن و جمال با كمال است. انسانِ جوياي كمال، هم در انتخاب واژه‌ها بهترين و بجاترين را برمي‌گزيند و هم فطرتاً دوستدار شنيدن سخنان نكو است. حفظ كرامت بشر و رعايت احترام و ادب و نزاكت و اخلاق، منشأ به‌گويي، نكوگويي، و زيباسازي زباني است. زبان عبري به‌ عنوان زبان يكي از كتب مقدس كه واجد ارزش‌هاي تاريخي و زبان‌شناسي است سرشار از واژه‌هاي نيك و نرم است. همچنين، متون نظم و نثر فارسي (متأثر از متن قرآن) مجلاي به‌گويي و نكوگويي زباني‌اند كه با استخدام فنون گوناگون ادبي و بلاغي در قالب‌هاي منثور و منظوم، سخن را زيبا جلوه داده‌اند تا بر مذاق مخاطب نكو افتد.