تحليل ناهمزماني هاي توسعه فناوري با رويكردي گفتماني در حوزه بالادستي صنعت نفت جمهوري اسلامي ايران

فشار مطالبات اجتماعي ودست يابي به منافع كوتاه‌مدت بهره برداري از ذخاير نفتي با توسعه درون‌زاي فن آوري در حوزه بالادستي صنعت نفت جمهوري اسلامي ايران دچار نوعي ناهم‌زماني است.در مقاله حاضر اين ناهم‌زماني به‌عنوان يك امر راهبردي – گفتماني و از طريق بررسي اسناد و مصاحبه با افراد مرتبط و با تركيبي از دو روش تحليل مضمون و تحليل گفتمان بررسي شده است.اهميت درآمدهاي نفتي و تامين سوخت مصرفي مردم گفتمان بهره‌برداري را به گفتمان غالب در صنعت نفت تبديل كرده است. در مقابل اين گفتمان، سه گفتمان توسعه فن آوري شامل: گفتمان ساخت داخل،گفتمان پژوهش وگفتمان توسعه بهره‌ور ميادين نفتي قرار مي‌گيرند. منازعه بين گفتمان ساخت داخل با گفتمان بهره‌برداري بر سر ناهم‌زماني در رقابت‌پذيري محصولات داخلي نسبت به كالاهاي خارجي در سه حوزه قيمت ، كيفيت و سرعت است. منازعه گفتمان پژوهش با گفتمان بهره‌برداري در ناهم‌زماني نتايج پژوهش با مساله هاي روز صنعت نفت و ريسك به‌كارگيري نتايج پژوهش‌هاست. اصلي‌ترين منازعه، گفتمان توسعه بهره‌ور ميادين نفتي در ناهم‌زماني فرآيند دست يابي به  فن آوري با فرآيند اجراي طرح‌هاي توسعه است. با توجه به غلبه گفتمان بهره‌برداري اين ناهم‌زماني‌ها بايد از طريق برقراري تعادل‌هاي راهبردي با تقويت گفتمان توسعه فن آوري مديريت شود تا در يك افق بلندمدت هم برخورداري عادلانه از منافع اقتصادي ذخاير بين نسلي نفتي حاصل شود و هم فرصت توسعه درون‌زاي فن آوري براي كشور فراهم شود.