ارائه چارچوبي براي سنجش نوآوري باز در صنايع دفاعي كشور

شواهد متعددي از تشديد نياز صنايع دفاعي براي حركت به سمت نوآوري باز وجود دارد كه افزايش پراكندگي دانش و كاهش بودجه نظامي از مهم‌ترين آنهاست. صنايع دفاعي كشورمان نيز براي پاسخ به اين چالش‌هاي نوآوري بايد بتوانند به الزامات نوآوري باز پاسخ دهند اما در حال حاضر الگو‌هاي نوآوري باز براي بخش دفاعي توسعه نيافته و بنابراين مدلي براي كمك به آنها در طي اين مسير وجود ندارد. هدف اين تحقيق ارائه چارچوبي براي سنجش ميزان باز بودن نوآوري در صنايع دفاعي است تا جايگاه اين صنايع در نوآوري باز را مشخص و به آنها كمك كند كه ميزان رشد حركت خود به سمت نوآوري باز را تصوير كنند. نتيجه اين تحقيق چارچوبي سه‌بُعدي شامل عمق همكاري نوآورانه ، گستره همكاري نوآورانه و عمق دانشي است كه مي‌توان از آن براي اندازه‌گيري ميزان باز بودن نوآوري بخش دفاعي در سطح پروژه استفاده نمود. اين چارچوب در وهله اول از طريق مطالعه پيشينه و سپس اصلاح آن با توجه به نظرات خبرگان بخش دفاعي توسعه يافته است و مي‌تواند الگويي را براي اندازه‌گيري ميزان باز بودن پروژه‌هاي دفاعي ترسيم نمايد. مندرجات و يافته‌هاي آن در انتها مورد بحث قرار گرفته‌اند.