بنيادهاي وجودشناختيِ برزخيت انسان بر اساس فلسفه و عرفان اسلامي

حقيقت و شؤون انسان به عنوان تجلي اسم اعظم الاهي و جامع عوالم خلقي چيست؟ هستي شناسي عرفان اسلامي، بر وحدتِ شخصي وجود و كثرت ظهوراتِ وجود بنا شده است. تأثير اين نگاه بر انسان‌شناسي عرفاني چيست؟ بر اساس اين نگاه، يك هستي مطلق وجود دارد كه تجليات بي‌شماري كرده و كمالات خود را به تفصيل جلوه داده است. حقيقت انسانْ اولين تعين مطلق يا اولين ظهور حق تعالي است، ولي انسانِ (كامل) علاوه بر تعين اول، در ساير مراتب وجود نيز حضور دارد و به همين دليل، برخلاف تعين اول و برخلاف ساير تعين‌هاي كلي و جزئي، هم وحدت حق را جلوه مي‌دهد و هم كمالاتِ بي‌شمار او را. انسان تنها ظهور حضرت حق است كه همة اسماء و صفات و كمالات خداوند را در خود جمع كرده و به نحو يكسان (بدون غلبة يكي بر ديگري) اظهار مي‌كند و به اصطلاح، برزخ ميان حق و خلق يا برزخ ميان وحدت و كثرت است. در اين مقاله، مهم‌ترين مباني هستي‌شناختيِ عرفان اسلامي را كه منجر به نوع خاصي از انسان‌شناسي شده‌ و آثار وتبعات بسيار در مباحث كلامي دارد را بررسي كرده‌ايم.