بررسي تطبيقي ديدگاه علامه معرفت و علامه طباطبايي در منبعيت قرآن و روايات براي تفسير

«منابع تفسير» از مباحث پراهميت در مناهج تفسيري است. اين منابع ريشه در وحي و باز تعريف آن يا برگرفته از تلاش عقلاني و تجربه بشر در طول قرون و اعصار دارد. تفاوت مناهج و روش هاي تفسيري ارتباط با انتخاب مفسر در منابع دارد. مقاله تلاش دارد ديدگاه استاد معرفت را در باره منابع اثري كسب و تمايزهاي ديدگاه‌ ايشان را با علامه طباطبايي بررسي كند. اين دو مفسر يكي به شدت به منبع قران به قرآن توجه كرد و ديگري بر روايات و اثار تفسيري تمركز دارد. در مقاله ابتدا ديدگاه تطبيقي استاد و علامه طباطبايي را در باره منابع قرآن، و روايات وحياني و تاريخي شامل: سنت پيامبر اكرم (ص) سنت اهل بيت (ع)، بررسي كرده است. تلاش شده دليل حجيت واعتبار هر يك از منابع مذكور و مشتركات و امتيازات نظر دو ديدگاه بررسي شود. محصول بررسي آن كه ريشه اختلاف نظراين دو مفسر، به در هم آميختگي علوم ابزاري و علوم منبعي تفسير، تفاوت در تعريف تفسير و تفكيك ناشدگي اصطلاحات تفسير و تبيين قرآن بر مي گردد.