سلفي‌گري در انديشۀ ابوالثناء آلوسي و رشيد رضا با تأكيد بر آراي ايشان در مبحث توحيد

بن‌مايۀ مكتب سلفيه بر تبيين خاص آن از جوانب مختلف مبحث توحيد استوار است. در نوشتار حاضر با بررسي رويكرد تفسيري آلوسي و رشيد رضا در مسئلۀ توحيد، ميزان پايبندي ايشان به مباني تفكر سلفي بررسي و ارزيابي شده است. با بررسي جامع آراء كلامي و تفسيري آلوسي در مبحث توحيد، در مي‌يابيم كه تبيين او از مفاهيم مطرح در اين حوزه به نحو قابل توجهي با تلقي سلفيه متفاوت و گاه متباين است. از اين‌رو، قول مشهور مبني بر سلفي الاعتقاد بودن آلوسي نمي‌تواند قرين صحت باشد. او در كنار تبحر علمي كم‌نظير با ارج نهادن به ميراث سلف و عدم تأكيد بر مكاتب خاص كلامي و فقهي، خود را به عنوان شخصيتي صاحب‌نظر و آزاد‌انديش معرفي كرده است. در مقابل، بايد تصريح كرد كه انديشۀ رشيد رضا دست‌كم در حوزۀ توحيد موافقتي نسبي با مؤلفه‌هاي اساسي جريان سلفيه داشته است.