نقش شانس در سعادت آدمي با نظر به ديدگاه جوليا آناس

وارد كردن شانس به حوزۀ اخلاق به اين معناست كهعواملي خارج از كنترل شخص‌ در سعادت‌مندي او دخيل‌ و داراي تأثير‌اند. از آن‌جا كه ارسطو نيل به سعادت را به داشتن فضايل و بهره‌مندي از خواسته‌هاي بيروني منوط كرده و «خوش‌بخت بودنِ طبيعي انسان‌ها» را نيز مسئله‌اي اخلاقي انگاشته است، به‌ نظر مي‌رسد به‌نوعي شانسِ محيطي و نهادينه را به سعادت آدمي راه داده است، اما با اين همه، شانس را در ارزيابي مسئوليت و شأن اخلاقي فرد مؤثر ندانسته است. از همين‌رو، جوليا آناس فيلسوف نوارسطويي معاصر ارسطو را مرتكب امر متناقض‌نماي «شانس اخلاقيِ محيطي و نهادينه» مي‌داند. در اين مقاله ضمن بررسي چگونگي ورود شانس به حوزۀ اخلاق از سوي ارسطو، به مرورِ ديدگاه جوليا آناس در اين زمينه مي‌پردازيم. آناس با گزينش رويكردي متزلزل، در نهايت، به اين نتيجه مي‌رسد كه نمي‌توان به قطعيتي ميان آراء رواقيون  و ارسطو در باب اين موضوع دست يافت. بنابراين، آناس با چشم‌پوشي نكردن از رأي رواقيون مبني بر اين‌كه «سعادت‌منديِ انسان به‌طوركلي مبرّا از شانس است» مسئوليت انسان و شأن اخلاقي او را ناديده نمي‌انگارد و از اين رو مرتكب شانس اخلاقي نمي‌شود.